Monday, May 27, 2013

Recharging the batteries!

         Батерей дуусч, улаанаар анивчаад хэдэн долоо хоног өнгөрчээ. Хүмүүсийн дунд хэт удаан байсан гэсэн үг. Инээмсэглэсэн царайнууд, эелдэг хүмүүс дунд ийм удаан байхад аяндаа нүдэнд биш уруулд инээмсэглэл тодорч, зүрх чинь яръя гээгүй байхад ам чинь түрүүлж хөдөлж эхэлнэ. Цэнэг авах цаггүй гүйсээр гүйсээр над шиг хүмүүс сүүлдээ мэдрэмж ч үгүй, сэтгэл ч үгүй болоод, тэгээд, яаж өөрийгөө цэнэглэдэг тухайгаа мартчихдаг байх даа. Мартаагүй байгаа дээрээ цэнэгээ авах минь.
       
Нарийн мэдрэмж шаардсан урлагийн бүтээл байх нь :P
          Хүмүүсийг үзэн ядагч биш, мисантропуудад хайрлах мэдрэмж байхгүй болоод л тэгэж хэлүүлж байгаа байх гэж боддог шд. Нийгэмд үл зохицогч, ганцаараа дэлхий дээр үлдчих юмсан гэж боддог этгээд ч биш, хааяадаа хүмүүс дунд байх зүгээр л байдаг. Харин хамаг эрч хүч, цэнэг л дуусчихаад байхын, ганцаараа байх цаг минь байхгүй болчихоор. Ммхан, хүмүүсийн цэнэг олж авах арга нь хүртэл өөр шүү дээ.

          Муракамигийн дахиад нэг ном эхэлчихсээн. Тэрэн дээр нэг бүсгүй гэрлэхээсээ хэдэн өдрийн өмнө ажлын газрынхаа залуугаар гэртээ хүргүүлэхдээ өөрийг нь тэврээч гэж гуйдаг, биед нь ямар ч electricity (энэ үг яагаад ч юм эмэгтэйн мэдрэмжийг тайлбарлахад тохиромжгүй юм шиг сонсогдоод байгаан ) байхгүй учраас цэнэг авахын тулд тэврүүлмээр байна гэж тайлбарладагийн. Үлдээх гэсэн арга биш жинхнээсээ гуйж байна гэж итгээд залуу тэвэрч өгч тайвшруулаад гэртээ харина, эхнэртээ тэгээд үнэнээ хэлдэг байхгүй юу, асар үнэмшмээргүй, утгагүй сонсогддог юм байгаа биз дээ, за энэ 2 ч яахав, хүмүүсийн хүч авдаг аргууд нь ийм өөр байгаад байгаа юмаа гэж хэлэх гээд л.

          Уншаад л, бичээд л, салхинд суугаад, шилээ зүүгээд, дүүтэйгээ ингэж цэцэг зулгаасан шигээ л инээмсэглэх гэж оролдохгүй зүгээр л энэ чинь л би шүү дээ гэсэн царай гаргаад хэд хоног амрая даа. Юм бодох хүртэл ядаргаатай санагддаг үе гэж байдаг л юм байна. Хямарсан сэтгэл төрөх хүртэл ядаргаатай байгаа юм чинь :P . Би гэж зүгээр л нэг дун болж орхиод, мэдрэмж ч байхгүй, бодол ч байхгүй, хөдлөх дургүй нь хүртлээ хэзээ юу нь хэрэг болох нь мэдэгдэхгүй хичээлтэй зууралджээ.. хэрэндээ л сэтгэлээ зориулж хийх гэж оролдсон юмсан. Аягүй бол дун ч надаас илүү сэтгэл хөдлөлтэй байгаа байх дөө.

      Аа тийн, хөөргөдөг зуланд наах хүслээ бодож бодож, яг ганц чухлыг бичээд, хэнд ч итгэж байгаан мэдэхгүй нисгэх гэж байсан чинь нөгөөх нь шатчихдагийн, инээд ч хүрэх шиг, юу ч бодож тийм юм хийж яваа хүн юм бол мэдэхгүй, өөрийгөө Рапунзел гээд бодчихсон явж байсаан аягүй бол. Өөрсөддөө бүр итгэхээ болихоороо тэрнийгээ  юун дээр ч юм бэ бичээд хаашаа ч юм бэ нисгэчихвэл пшшшт гээд биелнэ гэж боддог л хүмүүс юм дөө бид нар ч.

1 comment:

  1. Unshih l tusam sonin bolood baih yum, Ene horwoo deer asar olon turliin humuus, uur uuriin gesen huwiin zan aranshintai, ondoo zuilseer tseneglegdej baidag yum bolowu? Tedgeers bugd l biydee duuren erchim huchtei amidrahiig husdeg baih, ene chin bid nariin heleed baidag az jargaltai amidrah yadaj l amar taiwan erch huchtei amidrah zam yum. Huntei bur ih dotno yariltsaj hariltsdaggui hun shig sanagdlaa. Hunii hunees awch boloh medremj, zuils aguu yum shuu! Yamar ch baisan recharge hiij baigaa bol uudluhiin shinj. Sain amraad awaarai, amjilt

    ReplyDelete