Saturday, October 26, 2013

Хүн байж. Үүнийгээ мартчихсан явжээ. Өөрийгөө хүндлэх сэтгэл байхгүй болох үед аажмаар хүн гэдгээ нэг их санахаа больж эхэлдэг. Өөр хүнд дургүйцсан сэтгэлээ илэрхийлж болно-уурлана, ярилцана, захиа бичнэ, эсвэл харицаагаа таслана. Тэр үл тоосон, үзэн ядсан сэтгэл өөрт чиглэхэд хийж чадах зүйл их цөөхөн дөө, тун цөөхөн. Ийм байдлаас эдгэрэхэд, эргээд сэтгэл дотроо хүндлэл бий болгоход хугацаа, хөдөлмөр шаарддаг. Харин хүч гаргаж чадвал, алдаагаа уучилж чадахаар болох үед, яг дотор гэрэл асч байгаа юм шиг :) Тэнэг алдаа гаргасан гэдгээ ирээдүйд байгаа өөртөө бүрэн хүлээн зөвшөөрч байгаа байхгүй юу, тэгэхээр өөдөөс за яахав одооноос эхлээд сайн байх юм бол дахиж итгэж болох л юм гэж хэлж байгаан :) 

Жаргалтай байх, тайван амьдрах гэдэг чинь, багахан туршлага, ахархан ухаандаа үндэслэн дүгнэж үзэхэд бодож хэлж, хийж байгаа зүйлсдээ гуйвшгүй итгэлтэй, өөрийнхөө dignity гэж тэр зүйлийг "өөртөө" алдахгүй явах юм байна. Бусад нь яахав ээ, хичнээн loser гэж хэлүүлсэн ч яахав, дотроо байгаа галаа л бөхөөхгүй явъя одооноос. Яг унтрахаа шахаад бүр бүдэгхэн болчихсон байсан :l Өөртөө галтай хүн л бусдад гал түгээнэ. Тэрнээс юу ч мөчир барьчихаад хүн амьтанд гэрэл түгээх гээд явна ч гэж юу байхав. 

No comments:

Post a Comment