Saturday, October 18, 2014

Iris

Бид төрөлхийн цуглуулагч шинж чанартай. Дурсамж, мэдлэг, материаллаг зүйлс, хүмүүс, дуртай ба дургүйгийн тухай ойлголт, уншсан ном, хэлсэн үгс. Цуглуулсан бүхэн маань бага багаар нэмэгдэнэ.
Арван гуравтай байхад надад төрөхөөс минь байсан зүйлс хамаагүй их, харин цаг хугацаанаас олж авсан зүйл нь хамаагүй бага байсан. Бусдад өгсөн нь авснаас илүү аз жаргалыг бий болгодог гэдэг. Гэхдээ хүссэн хүсээгүй бүгд л цуглуулж байгаа, бүр нуруун дээрээ үл үзэгдэх шуудай үүрээд алхаж яваагаар ч төсөөлж болно. Хэсэг хугацааны өмнө л компьютерийн дэлгэцэн дээр паркын зүлгэн дээр авахуулсан хүүхдүүдийн зураг, дипломын ажлын төлөвлөгөө, Croods хүүхэлдэйн киноноос кроплож авсан хэсэг байгаагүй.

Хэсэг хугацааны өмнө би арай цөөн хүнийг гомдоосон, бас арай бага сайхан үгс бусдад хэлсэн байгаа. Өнгөрснөө эргээд харна гэдэг шуудайд цуглуулсан бүхний онгичин хараад, санаа амран сандлаа налж суугаад, тэр бүхэн нь өөрт нь таалагдаж байгааг мэдрэх юм байна.
Шуудай хүнд болох тусам нэг үрчлээ нэмэгдэнэ. Хүнд жинд нь дарагдан нуруу бөхийнө. Бөхийдөггүй юм аа гэхэд урьдынх шигээ мөрөн дээрээ тоомжиргүй шидчихээд хайш яйш алхаж явах цаг нь өнгөрчээ гэдгийг мэдрэх үед бид эмээ өвөө болсноо ойлгодог байх.

Шуудай хүнд болох тусам үзэж туулсан маань багтахаа байж, нуруун дээр дуу чимээ гаргалгүй оршихоо болиод толгой дээр эргэлдэж, салхи шиг шуугина. Муу ч бай, сайн ч бай тэр их үл үзэгдэх давалгааг энгийн хүний бие дааж дийлэхгүй болохоороо бусдыгаа орхин оддог ч юм билүү. Ингээд бодохоор гунигтай байгаа биз? Заримдаа хэнд юу хийж өгөх гээд яваагаа гайхах үедээ, Pensieve рүү харж байгаа мэтээр ширээн доороо нуугддаг байсан үе рүүгээ очих нь мартсан зүйлсээ олж харахад тусладаг. Бүгдээрээ л одоо байгаадаа хүрэх гэж хол зам туулсан болохоо ойлгох болохоор тэр юм шүү дээ :) Бас цаашаа хол зам туулна гэдгээ эргэн санахын тулд. 
We collect endlessly. But power is limited. It wears out. So do we.
We weaken ourselves.
Eventually dissolve into emptiness.
it's sad.
We are sad. 

No comments:

Post a Comment