Sunday, November 30, 2014

In search of lost dreams

Биелэгдээгүй мөрөөдлүүд хаашаа алга болдог вэ? Хэрвээ биелсэн бол мөрөөдөл бодит байдал болох байсан учраас бодит байдлын эсрэг хаа нэгтээ байж л таараа! Хэн нэгний биелэгдээгүй мөрөөдөл дундуур тоомжиргүй алхаж гарч л байгаа даа. Өөртэйгээ ижилхэн өндөртэй барбитай болохыг мөрөөддөг байж билээ, 5 настай байхдаа, мөрөөддөг ч юу байхав, тэр үед чинь угаасаа авмаар байна гэдгээс өөр үг мэддэг ч байсан биш. Тэгээд хувцас нь хүртэл надад таардаг, буржгар үстэй, гоёл чимэглэлийн хайрцаг нь дагалдаж ирдэг томоос том хүүхэлдэйг хэдэн том цүнхтэйгээ дааж ядаад л тэвэрсэн хүмүүс вагоноор ирж билээ-аав ээж хоёр маань. 

Заримдаа би юу ч хүсдэггүй хүн юм шиг санагддаг. Одоо л хийхгүй бол болохгүй, хэзээ нэгэн цагт хүрэхгүй л бол болохгүй тийм шунал, яарах мэдрэмж алга болох шиг үе их бий. Хүсэх зүйлгүй байх нэг бодлын амар. Гэхдээ бас хачин. Тэмүүлэл гэж байхгүй бол одоо ингээд л аяллаа зогсоож болно. Хэдий ингэж бодсон ч даалгавраа хийхгүй хичээлдээ очихгүй, бие даалтаа алгасахгүй, дараа дараагийн, бас дараагийн төлөвлөгөө гаргахгүйгээр нэг долоо хоногийг өнгөрөөхгүй. 

Сайн хүүхэд л байх гэж хичээж ирсэн. Сайн хүүхэд байж ирсэн амьдралдаа ч дуртай. Арай бага хүн гомдоож, арай бага санаа зоволт дагуулсан байх дажгүй шдээ. 

Гэхдээ нэг зүйл бий...Гайхамшиг болохыг хүлээдэг! Ид шид ба ер бусын зүйлс! Нисдэг хивс, шидэт саваа биш, нэг тийм гайхмаар сайхан атлаа туйлын энгийн зүйл оршиж болох мэт хүлээлт бий. Төөрөн одсон бүх хүсэл мөрөөдөл минь байр байраа олоход тэднийг эргэн санахдаа " Яг ийм л байх ёстой байсан байна" гэж итгэлтэй хэлээд, тэгээд тэндээсээ маш тайван, бүр яст мэлхий харж залхуу нь хүрмээр тайван амьдарна. Chaos, greed, and haste. Бүх зүйл үнэндээ маш энгийн шүү дээ! Энэ үгэнд тэр үед итгээгүй, гэхдээ одоо бүх сэтгэлээрээ мэдэрч байна! 

Friday, November 14, 2014

Being a Dinosaur.


Хэрвээ эргэн тойрны хүмүүс угтаа хэн бэ гэдгээр минь биш, ярьсаар байгаад өөрсдөө итгэчихсэн элдэв домог яриан дээр тулгуурлаж дүгнэх гээд байх юм бол өөрийгөө динозавр гэж бодох нэг арга бий. Динозаврыг хэн ч хараагүй, ямар ааштай байсныг нь яаж байсан ч олж мэдэх аргагүй юм чинь "Уучлаарай, та динозавр юм бол динозавр шиг аашилна уу." гэж тулган шаардахгүй. Цахлай байж амьдрах хааяа төвөгтэй юм. Эмэгтэй хүн байх тухай бол ярих ч юм биш. 

Яагаад гэдгийг нь ч асуухгүйгээр шууд л дагаж мөрдөх хэрэгтэй гээд хүлээгээд авчихсан дэмий бөгөөд хачирхалтай маш олон бичигдээгүй дүрэм шиг зүйлс хүмүүсийн харилцаан дунд байдаг. Тэр тусмаа номноос уншаад, хүмүүсээс асуугаад нэмэргүй асуудал тохиолдоход юунд итгэхээ ч мэдэхээ байх тохиолдол бий. Ээж маань бүх зүйлээ дотроо хадгалчихдаг хүн л дээ, тэр тал дээр бол бид хоёр яг адилхан. Заримдаа нэг сайн зөвлөгөө авмаар ч юм уу, ярилцмаар санагдах үед "ноцтой" асуулт асуухаар чимээгүй л байгаад байна. Тэр нь надад үзэл бодлоо тулгахгүй, өөрөө олж мэд гэсэн үг байх л даа. 

Эмэгтэй байх яагаад балай вэ гэхээр, надад яагаад ч юм эмэгтэй гэдгээ санах бүртээ нэг л их эмзэг болоод хувирчих шиг санагдаад байдаг юм. Ангиараа юм зөөх гэж байх юм бол 'охидууд нь яахав, хөвгүүд нь зөө' нтр гээд л тэгдэг дээ, тийм жижигхэн зүйлээс л эхэлж байгаа юм даа. Тал талаас охин хүүхэд юм чинь арай зөөлнөөр хандах хэрэгтэй гэсээр байгаад өөрөө ч бие дааж шийдвэр гаргаж чадахгүй, заавал анхаарал халамж хэрэгтэй байх юм шиг сэтгэлгээг үүсгэдэг байж мэднэ! 

Ер нь тэвчээргүй, гомдомхой, дандаа халамжлуулмаар байдаг, эмзэг турьхан эмэгтэй байснаас динозавр болоод динозаврын бүлгэм байгуулсан нь хамаагүй дээр шүү дээ :) "Garden of Words" гээд нэг аниме дээр гол дүрийн эгч нь хэдэн ахлах сурагчдад дээрэлхүүлээд хямраад байгаа байхгүй юу, хэрвээ өөрийгөө эмзэг гэж итгэхээ больчихвол бүр үнэн цоглог царайлж анги руугаа ороод л, динозавр шиг нэг хүрхрээд л, "-Дэмий шүү" гэж нэг муухай хараад л болно шд. Аа нээрээ тэдний тухай бидний сайн мэдэх нэг чанар нь чанга дуугаар хүрхрэх. Тиймээс динозаврын бүлгэмд элсэх эхний алхам бол хүрхэрч сурах! :D